Lara & het strotouwtje
Je weet dat het niet klopt, en je doet het toch
Ik zet weleens snel een stuk tuin af, zodat de paarden bij het lange gras kunnen. Prikpaaltjes, een paar aan elkaar geknoopte strotouwtjes ertussen, en dat noem ik dan een omheining. Dat doe ik al jaren en het gaat altijd goed.
Deze keer heb ik er niet aan gedacht om een fatsoenlijke in- en uitgang te maken. Als ik ze eruit ga halen sta ik dus te kijken waar ik dat touwtje ga losknopen. Met een gewone draad zou ik dit nooit doen, maar nu denk ik: ik gooi het op de grond, ze stappen er wel overheen. Het is immers maar een strotouwtje, dat komt zo weer los.
Lara gaat eerst. Ze blijft meteen met haar achterbeen hangen en wordt onrustig. Piet staat er nog voor en wordt daar weer onrustig van. Ik sta met twee paarden in mijn hand, één ervan bijna in paniek, en probeer het touwtje los te krijgen terwijl de knoop aan het paaltje blijft haken.
Het duurt een paar seconden. Dan is het voorbij. De paarden lopen door alsof er niets is gebeurd. Ik loop nog een uur rond met een verhoogde hartslag en alles wat er had kunnen gebeuren in mijn hoofd. Pfff, domme doos.
Wat ik hieruit haal.
Ik wist het beter. Een draad maak je vast of je gooit hem ver opzij, je laat er nooit een paard overheen stappen. Maar dit was een strotouwtje. Het gevaar was geen millimeter kleiner. Het leek alleen zo.
Dat ‘het gaat al jaren goed’ is precies het probleem. Niet onwetendheid maakt je onzorgvuldig, succes doet dat. Elke keer dat de snelle route goed uitpakt, wordt hij de volgende keer iets vanzelfsprekender.
Op kantoor werkt dat hetzelfde. Bijna niemand legt vast wat hij met zijn mensen afspreekt. Niet in januari, wanneer je bepaalt wat goed is en wat uitmuntend, en de rest van het jaar al helemaal niet. Het gaat jarenlang goed, want de meeste mensen doen gewoon hun werk en de beoordeling is een formaliteit. Tot je tegenover iemand zit die zichzelf uitmuntend vindt en van jou een voldoende krijgt. Dan wil je terug naar wat je hebt afgesproken, en is er niets. Twee mensen die zich allebei iets anders herinneren, en geen van beiden liegt.
Het risico zit in de aanname dat snel en zorgvuldig dezelfde uitkomst hebben.
De snelle route kost niets. Tot iemand blijft hangen.
Nieky Klijn · Vrij aan de Lijn