Piet, Lara & de aai
Wat de een nodig heeft, is voor de ander te veel
Twee keer per dag schep ik de paddock leeg. En twee keer per dag heb ik gezelschap.
Ik zet de kruiwagen neer, pak de mestvork, en daar is Piet al. Een hap in de kruiwagen, dan boven op me komen staan om gekriebeld te worden of aan mij te knabbelen. Lara kijkt het eerst even aan. Dan komt ze ook, jaagt Piet weg, en gaat naast me staan. Niet om aangeraakt te worden. Nee, alsjeblieft zeg! Dan draait ze juist weg. Gewoon naast me staan is meer dan voldoende.
Dat heb ik lang verkeerd geïnterpreteerd. Ik zag dat wegdraaien als een afwijzing en probeerde het op te lossen met een extra aai. Alsof je iemand die een stap naar achteren doet nog wat dichter naar je toe trekt…
Loop ik vijf meter verder, hetzelfde ritueel. Piet gaat knabbelen en wil een kriebel, Lara vraagt om niets (althans: als ik geen snoepjes bij me heb). Ze wil er alleen bij zijn.
Wat ik hieruit haal.
Piet vraagt aandacht en krijgt daar geen genoeg van. Als het aan haar lag zat ze aan me vastgeplakt. Lara vraagt helemaal niets, geen aanraking, geen geknabbel, alleen aanwezigheid. Allebei zoeken ze erkenning en nabijheid. Alleen ziet dat er volledig anders uit.
Bij mensen is dat net zo. De een wil gezien worden met complimenten, structureel overleg, oprechte interesse en een verjaardagskaart. De ander wil vooral het vertrouwen dat je er in de basis bent, zonder daar continu iets voor nodig te hebben. Als het misgaat dan hoor je het wel.
Het makkelijkst is om iedereen dezelfde aandacht te geven. Maar wat bij de een geweldig werkt, voelt bij de ander als bemoeienis. Wie dat verschil niet ziet, geeft Piet een schouderklop te weinig en dwingt Lara over een grens. Bij allebei lever je in.
Dat uitmesten duurt langer dan nodig. Maar ik weet inmiddels wie er voor een kriebel komt en wie het prettiger vindt als ik mijn handen thuishoud.
Nieky Klijn · Vrij aan de Lijn