Lara, Piet & de hap

Ik loop nooit met één paard. Altijd met twee.

Niet omdat ik dat zo gezellig vind. Paarden zijn kuddedieren, en voor Lara en Piet betekent dat: samen is veilig, alleen is levensgevaarlijk. Breng ik er één van de paddock naar de wei, dan wordt de achterblijver hysterisch. Loop ik terug om die op te halen, dan staat de eerste nu alleen, en die wordt óók hysterisch. Heel handig. Ga ik het bos in, dan gaat er altijd eentje aan de hand mee. Naar de dressuurles, naar de dierenarts: we gaan met z’n drieën of we gaan niet.

Maar zet die twee naast elkaar en het feest begint. De een loopt net iets voor, en krijgt een hap. De ander loopt er net achter, en valt de kont van de voorste aan. Moet ik een hek openen en moeten ze even draaien, dan bijten en jagen ze elkaar weg met een venijnige zwaai van het hoofd. Ik loop er middenin, als een scheidsrechter die niemand gevraagd heeft. Jaloezie, verveling, gewoon klieren omdat ze de hele dag op elkaars lip zitten.

En dan, een halfuur later, staan ze in de wei zusterlijk naast elkaar te grazen. Of ze liggen vlak bij elkaar te slapen. Je zou zweren dat ze zich kapot ergeren aan elkaar, en twee tellen later krijg je ze met geen mogelijkheid uit elkaar.

Wat ik hieruit haal.

In bijna elk bedrijf loopt er wel zo iemand rond. Al jaren in dienst, met een gebruiksaanwijzing. Er wordt over geklaagd, er worden grappen over gemaakt, iedereen heeft er een mening over. Altijd gestrest, communiceert voor geen meter, bot en ongeduldig. En tegelijk: punctueel tot op de komma, levert altijd, weet vaak als enige waar het met de tent naartoe moet. Niemand wil hem echt kwijt.

Je zou zeggen dat dat twee losse dingen zijn. Het gemopper aan de ene kant, de waardering aan de andere. Ze pikken hem ondanks zijn gedoe.

Alleen klopt dat ‘ondanks’ niet. Er wordt over hem gezucht juist omdat hij erbij hoort, al jaren, en niemand meer om hem heen kan. Je moppert niet over een passant. Net als bij die twee in de wei: het is niet zo dat ze verbonden zijn ondanks het geklier. Ze klieren omdat ze verbonden zijn.

De verleiding voor een leidinggevende is om het lastige eruit te schrapen. De randjes bijschaven, de wrijving wegpoetsen. Maar je kunt de hap er niet uithalen en de rest laten staan.