Piet & de uitkijk
Wat het van je vraagt om iemands vaste punt te zijn
Piet houdt me de hele dag in de gaten.
Het maakt niet uit of ze ligt te slapen of staat te eten. Zodra ze me hoort of ziet, begint ze te hinniken. Ik loop van de schuur naar het huis en daar klinkt het alweer. Ze staat naar binnen te kijken, wachtend tot ik weer in beeld kom.
Het is schattig. Ik zou liegen als ik zei dat het me niks doet.
Maar het maakt me ook onrustig. Want ergens krijg ik het gevoel dat ik iets terug moet geven. Een snoepje halen, haar naar de wei brengen, even naast haar gaan staan, iets verzinnen. Alsof al dat kijken een rekening is die ik moet betalen, en alsof ik tekortschiet als ik gewoon doorloop.
Soms denk ik het hardop. Doe je ding, Piet. Sta niet de hele dag naar binnen te kijken waar ik blijf.
Wat ik hieruit haal
Er wordt de hele dag naar je gekeken. Of je nu een besluit neemt of even niks zegt, of je iets doet of niet, mensen stemmen hun dag op je af. Ze pikken je humeur op, ze wachten tot je in beeld komt.
En dat doet met jou hetzelfde als wat Piet met mij doet. Je krijgt het gevoel dat je moet leveren. Dat al die aandacht een verplichting is om steeds iets te geven, een antwoord, een richting, een gebaar. Dat je tekortschiet op het moment dat je gewoon je eigen werk doet.
Misschien klopt dat gevoel niet. Piet vraagt niet of ik haar de hele dag bezighoud. Ze checkt of ik er ben. Dat is iets heel anders.
Een anker hoeft niemand te vermaken. Het hoeft er alleen te zijn, en daarin betrouwbaar.
Het ongemak zit dus niet in haar kijken. Het zit in mijn idee dat ik er steeds iets tegenover moet zetten. En dat is de valkuil van iedereen naar wie wordt opgekeken: dat je gaat geloven dat aanwezig zijn niet genoeg is, dat je het elke keer opnieuw moet verdienen.
Al blijf ik het stiekem nog steeds een beetje veel vinden, dat gehinnik zodra ik de hoek om kom.
Nieky Klijn · Vrij aan de Lijn