Lara, Piet & de zon

Het is dertig graden en de paarden liggen pal in de zon.

We wonen tegen het bos aan, dus schaduw is er genoeg. Ze hebben de keuze, altijd. En toch kiezen ze met dit weer juist die volle zon, languit, alsof ze er niet genoeg van kunnen krijgen. Wie het ziet, denkt al snel: die zijn gek, veel te warm.

Dat dachten wij vroeger ook. Ik zie het bij de honden, bij de katten, bij de paarden. Niet de hele dag, maar juist op die momenten dat ik denk dat het echt te heet is, gaan ze erin liggen. En na een tijd staan ze vanzelf op en zoeken ze de schaduw weer op. Niemand die ze daaraan herinnert.

Wij zijn bang gemaakt voor de zon. Dieren niet. Die voelen blijkbaar nog dat zonlicht ze goeddoet, en ze weten zelf wel wanneer het genoeg is geweest.

Ik heb lang de neiging gehad om in te grijpen. Eruit halen, naar de schaduw sturen, het beter weten. Tegenwoordig laat ik het. Ik kijk ernaar en ik vertrouw erop dat ze zelf kiezen wat ze nodig hebben.

Wat ik hieruit haal

Als leidinggevende heb je vaak een beeld van wat goed voor iemand is. Dat ze die zware klus beter even niet kan oppakken. Dat hij eerst meer ervaring moet hebben. Dat die stap nog te vroeg komt. Allemaal goedbedoeld, en vaak ook nog terecht.

Maar er zit een dunne lijn tussen iemand beschermen en iemand jouw angst opleggen. Wat voor jou veel te heet is, is voor de ander precies wat hij zoekt. En jij weet het niet altijd beter, je weet alleen wat jij zou doen.

Het moeilijke is niet het ingrijpen. Het moeilijke is het aanzien. Iemand iets laten kiezen waar jij van zou rillen, en op je handen blijven zitten. Niet omdat het je niet kan schelen, maar juist omdat je erop vertrouwt dat ze zelf voelen wanneer het genoeg is. En dat ze, net als de paarden, vanzelf weer opstaan en de schaduw opzoeken als het tijd is.

Soms is het grootste vertrouwen dat je iemand geeft, dat je niks doet.