Piet & de waterslang

Met dit weer spuit ik de paarden af met water uit de bron. Echt koud, zo uit de grond.

Lara staat al klaar voor ik de slang heb uitgerold. Geen halster nodig, geen touw. Ze is een oerpaard, eentje die in haar oude kudde als enige de sloot in liep om te rollen, en die ik onder het zadel in de gaten moet houden bij elke plas, want voor je het weet gaat ze liggen. Voor haar is die koude straal een cadeautje. Ze komt het halen.

Piet is een ander verhaal. Die heb ik het moeten leren, en helemaal vertrouwen doet ze het nooit. Houd ik haar vast aan halster en touw, dan blijft ze keurig staan. Maar ik zie wat er gebeurt. Ze zoekt steun bij mij. Ze blijft niet omdat ze het fijn vindt, ze blijft omdat ik ernaast sta en het daardoor net te doen is. Eerlijk gezegd voelt het soms een beetje zielig. Ik doe het haar aan.

En als ik haar de keuze geef? Kom ik met de slang de wei in, dan rent ze weg. Geen water vandaag, niet als het niet hoeft.

Twee paarden, één emmer met goede bedoelingen. De een staat te trappelen, de ander telt af tot het voorbij is.

Wat ik hieruit haal

Als leidinggevende deel je de hele dag van die emmers uit. Een nieuwe werkwijze, een feedbackgesprek, een verandering waarvan jij zeker weet dat het goed voor iemand is. En je merkt dat de een het oppakt als een cadeau en de ander het ondergaat.

Het verraderlijke zit in die tweede. Want iemand die in jouw bijzijn blijft staan, lijkt mee te werken. Ze knikt, ze doet het, het gebeurt. Maar het is jouw aanwezigheid die het draagt, niet haar overtuiging. Haal jij je hand weg, geef je echte keuzevrijheid, dan zie je pas wat het waard was. Soms peert ze hem.

Dat is geen reden om het dan maar niet te vragen. Sommige dingen vraag je juist omdat ze goed zijn, ook als ze de ander angst aanjagen. Het is je band die haar erdoorheen sleept.

Maar dan moet je wel eerlijk blijven over wat er gebeurt. Dat je vertrouwen aan het uitgeven bent. Dat meewerken in jouw nabijheid iets anders is dan ja.

Bij Lara hoef ik dat onderscheid niet te maken, die komt het zelf halen. Bij Piet weet ik het nooit zeker. Doe ik haar een plezier, of doe ik haar iets aan en gebruik ik mijn nabijheid om het draaglijk te maken.