Lara & de rem

Lara is een beetje te dik. Dat zeg ik met alle liefde, maar het is de waarheid en ze is het er niet mee eens.

Waar ze het ook niet mee eens is, is dat haar gewicht enige invloed heeft op haar tempo. Waar Pietje tijdens het rijden best duidelijk kan aangeven dat ze het even rustiger aan wil doen, doet Lara dat nooit. Ze gaat altijd door. Hard werken, nog harder lopen, overal op af, altijd vooraan. Je moet haar bijna tegenhouden want ze zou zichzelf volledig voorbij lopen als je haar liet begaan.

Lara kent geen rem als het aankomt op inzet. En dat klinkt misschien als een compliment, maar het is ook een risico. Een paard dat zichzelf nooit spaart, heeft iemand nodig die dat voor haar doet.

Wat ik hieruit haal

In elk team zitten mensen die altijd ja zeggen. Die nooit klagen, altijd leveren, altijd doorgaan. De eersten die hun hand opsteken als er iets gedaan moet worden en de laatsten die aangeven dat het te veel wordt.

Het is makkelijk om op die mensen te leunen. Ze vragen er zelf niet om ontzien te worden. Sterker nog: ze worden ongemakkelijk als je het wel doet.

Maar goed leiderschap betekent ook dat je mensen beschermt tegen hun eigen drive. Dat je ziet wanneer iemand over haar grens gaat voordat ze dat zelf doorheeft. Dat je de rem intrapt niet omdat de prestatie tegenvalt, maar juist omdat die zo goed is dat je haar wilt behouden.

Lara stopt pas als ik haar laat stoppen. Sommige medewerkers ook. Het verschil is dat ik bij Lara weet dat ik haar moet beschermen. Bij mensen vergeten we dat te vaak.