Makkelijke paarden bestaan niet

Ik breng Lara en Piet altijd samen naar de wei. In mijn eentje. Het is niet ver, maar ik loop dat stukje wel met twee paarden tegelijk aan de hand.

Onderweg moeten we door een smal loophek. Niet omdat het moet, maar omdat ik geen zin heb om elke keer dat grote hek open te sjorren. Dus wurmen we ons met z’n drieën door het smalle. Eerst de een, dan ik, dan de ander. Klinkt simpel. Is het niet.

Twee paarden die weten dat de wei wacht, willen vooruit. Ze willen voor me gaan lopen. Ze willen onderling klieren, duwen, even kijken wie er wint. Twee kleuters in een veel te groot lijf. Eén ding mag echt niet: dat ze ophouden mijn energie te lezen.

Dus ik ben de hele weg duidelijk. Niet hard, wel constant. Loopt er een te ver door, dan stop ik. Die moet eerst een paar stappen achteruit voor we verdergaan. En als alles soepel gaat, stop ik alsnog een keer extra. Gewoon om ze scherp te houden. Niet omdat het misgaat, maar zodat het niet misgaat.

Het gekke is dit. Waar veel mensen al moeite hebben om één fris paard veilig naar de wei te brengen, lopen die van mij met z’n tweeën mee, opvallend relaxt. Ook als er onderweg enge dingen te zien zijn. Wie het ziet, denkt weleens: wat heb jij makkelijke paarden.

Dat is precies de vergissing.

Wat ik hieruit haal

Het is geen makkelijk karakter en het is geen geluk. Het is het gevolg van honderd kleine correcties, elke keer weer, ook als het niet per se hoeft. En van de maanden ervoor, waarin ik met ze ging wandelen en later zelfs naast de fiets, zodat ze in contact met me bleven en gewend raakten aan een wereld vol rare dingen. De rust die je nu ziet, is werk dat je niet ziet.

Met een team werkt het niet anders. De leidinggevende bij wie het soepel loopt, bij wie niemand voor de troepen uit rent en het onderling niet ontspoort, lijkt mazzel te hebben. Een makkelijke groep. In werkelijkheid is dat bijna nooit zo.

Die rust is gebouwd. Door duidelijk te zijn op het saaie moment, niet pas als het al misgaat. Door aandacht te geven voordat het nodig is. Het meeste werk was allang gedaan voordat iemand vond dat het er makkelijk uitzag.

Lara en Piet lopen niet voor me uit, en niet omdat het makkelijke paarden zijn. Ze lopen niet voor me uit omdat ik honderd keer ben blijven vragen of ze er nog bij waren, ook toen het niet hoefde. Bij een team is het precies zo. Alleen vergeten we daar te vaak wie die verbinding al die tijd heeft onderhouden.