Piet & de trailer
Waarom pushen het langzaamste is dat je kunt doen
Pietje stapte op een dag niet meer de trailer in.
Geen aanwijsbare reden. Geen incident. Ze deed het gewoon niet meer. En hoe meer druk ik zette, hoe verder ze achteruitging, letterlijk en figuurlijk.
Wat we niet deden: doordrukken. Wat we wel deden: het probleem zo klein maken dat er niets meer te weigeren viel.
Stilstaan naast de trailer: beloond. Weer weglopen. Een voet op de laadklep: beloond. Weer weg. Elke keer een fractie verder, elke keer gevolgd door ruimte en ontspanning. Na een paar sessies liep ze er zelf in. Nu loopt ze er zo in dat ik me afvraag of ze er stiekem ook slaapt.
Hier zit de psychologie achter
Angst en druk versterken elkaar. Zodra een paard, of een mens, in een staat van verhoogde stress verkeert, schakelt het brein over op overleven. De prefrontale cortex, waar leren en redeneren plaatsvinden, raakt op de achtergrond. Het oerinstinct domineert: bevriezen, vluchten of vechten. Meer druk levert verlamming op, niet beweging.
De leiderschapsles
Als iemand in jouw team vastloopt, op een gesprek, een beslissing, een verandering, is de neiging om te pushen begrijpelijk maar contraproductief. Voortgang ontstaat niet door harder te duwen. Het ontstaat door drempels laag te maken zodat weigering geen optie meer is. Niet uit verplichting, maar omdat het veilig genoeg aanvoelt.
Vraag voor deze week
Waar duw je momenteel te hard, en wat zou de kleinst mogelijke volgende stap zijn die je wél kunt belonen?
Nieky Klijn · Vrij aan de Lijn