Piet & het piepen

Afgelopen zaterdag gingen we wandelen met de paarden in het bos.

Het waait, we hebben al een tijd niet gewandeld en Piet weet niet waar we heen gaan of wat ik van haar verwacht. Meer heeft ze niet nodig…

Ze begint te piepen. Dat is een heel specifiek geluidje en zodra ik het hoor weet ik precies wat eraan komt. Ze steigert, bokt, danst om me heen, loopt te dichtbij en gooit haar hoofd alle kanten op. Het is super a-relaxt en ik heb ogen nodig op plekken waar ik ze niet heb.

Dus corrigeer ik. Halthouden, terugzetten, opnieuw beginnen, nog een keer achteruit sturen. Continu.

En ondertussen raak ik onrustig en geïrriteerd. Daar gaan we weer, denk ik, en ik merk hoe mijn schouders omhooggaan, mijn adem hoger gaat zitten en hoe ik mij schrap zet.

Daarmee geef ik haar precies wat ze op dat moment niet nodig heeft. Ze is namelijk niet vervelend, ze is enorm onzeker. Ze wil weten of het hier veilig is en of ik de leiding neem. Wat ze krijgt is een geïrriteerde wandelpartner aan het andere eind van de lijn.

Geruststellen is kennelijk het eerste wat ik laat vallen zodra ik me erger. Terwijl ik dondersgoed weet dat zij mijn spanning gewoon meeneemt in haar eigen afwegingen.

Uiteindelijk wordt ze rustiger. Niet omdat ik strenger word, maar omdat ik scherp blijf en haar blijf geruststellen. Helemaal chill wordt ze die wandeling niet meer. Ik ook niet.

Wat ik hieruit haal.

Mijn irritatie is geen neutrale, onschuldige waarneming. Die werkt rechtstreeks op haar door.

Je kent vast zo iemand in je team. Die bij elke verandering als eerste in de weerstand schiet, drie keer dezelfde vraag stelt en bij iedere nieuwe opdracht begint met alles wat er mis kan gaan. Je legt het uit, je maakt afspraken, je corrigeert waar dat nodig is. En de vierde keer ben je er klaar mee.

Dat zeg je niet hardop en dat hoeft ook niet. Het zit in hoe snel je antwoordt, hoe lang je blijft zitten en of je nog doorvraagt. Bij mij zit het in mijn ogen. Ik kan een hoop verbergen, maar dat niet. Iemand die onzeker is leest het feilloos. En wie merkt dat zijn baas klaar met hem is, wordt daar niet zekerder van.

Dat betekent niet dat alles mag. Piet mag niet steigeren en niet boven op me gaan staan, daar valt niet over te onderhandelen. Maar grenzen stellen en geruststellen zijn twee verschillende dingen, en het tweede valt als eerste weg zodra jij je ergert.

Daar gaan we weer, denk je. Vraag je dan af wie dat “we” precies is.