Leiderschapslessen vanuit de wei.

Een paard dat piept, steigert en bokt is niet vervelend, maar onzeker. Over de medewerker die bij elke verandering als eerste in de weerstand schiet, de irritatie die je niet uitspreekt maar wel laat zien, en waarom grenzen stellen en geruststellen twee verschillende dingen zijn.

Een paard dat bokt en steigert terwijl de ruiter blijft zitten levert indrukwekkende beelden op. Een paard dat rustig leert niet. Over de manager die de weerstand die hij opvangt zelf heeft veroorzaakt, en waarom een murw team en een meewerkend team dezelfde resultaten laten zien.

Een noodomheining zonder uitgang, een touwtje op de grond en twee paarden die bijna in paniek raken. Over de snelle route die jarenlang goed uitpakt en daarom gewoonte wordt, en waarom afspraken met je mensen niet vastleggen pas bij de eerste discussie iets kost.

Bij het uitmesten komt Piet om een kriebel en komt Lara alleen naast me staan, aanraken hoeft niet. Over het verschil tussen aandacht vragen en aandacht willen, en waarom dezelfde aandacht voor iedereen bij de een te weinig is en bij de ander over een grens gaat.

Lara verliest al haar rust zodra er hindernissen in de rijbak staan. Het lijkt op passie, maar het is vlucht. Over de medewerker die opleeft van druk en waarom dat niet altijd betekent dat het werk bij hem past.

Pietje kwam schrikachtig uit Portugal en leerde kalm blijven bij twaalf maanden verbouwing. Niet van mij, maar van Lara. Over wie je naast een nieuwe medewerker zet en waarom rust net zo besmettelijk is als paniek.

Lara en Piet bijten en jagen elkaar weg, en grazen een halfuur later zusterlijk naast elkaar. Over de collega met een gebruiksaanwijzing en waarom je de hap er niet uit kunt halen en de rest laten staan.

Piet hinnikt zodra ik in beeld kom en houdt me de hele dag in de gaten. Als je leidinggeeft, word je continu gelezen. Een anker hoeft niemand te vermaken.

Dertig graden en de paarden kiezen juist de volle zon. De lijn tussen iemand beschermen en iemand jouw angst opleggen is dun.

Met dit weer spuit ik de paarden af met bronwater. Lara komt het halen, Piet blijft alleen staan als ik ernaast sta. Over meewerken in jouw nabijheid en waarom dat iets anders is dan ja.

Wat eruitziet als geluk, heeft iemand opgebouwd. Bij teams die soepel lopen is dat niet anders.

In elk team zit iemand die altijd ja zegt, nooit klaagt en altijd levert. Over de rem intrappen voordat iemand zichzelf voorbijloopt. Niet omdat de prestatie tegenvalt, maar juist omdat die zo goed is dat je haar wilt behouden.

Vertrouwen herstel je niet met uitleg. Je bouwt die rekening langzaam op en hij kan in één moment leeg zijn.

Hoe klein moet de volgende stap zijn? Forceren versterkt het patroon alleen maar.

Loslaten is pas loslaten als je niet weet hoe het afloopt. Ruimte geven is iets anders dan de lijn langer maken.

Hoe strakker je vasthoudt, hoe meer weerstand je ontmoet. Wat het touw daarover laat zien.

Als iemand bevriest, is je instinct om harder te duwen. Een paard leert je waarom dat precies het verkeerde is. Over angst, veiligheid en hoe je iemand echt in beweging krijgt.

Dwingen werkt zelden. Maar wat dan wel? Het verschil tussen gedrag afdwingen en een uitnodiging waar iemand ja op zegt.

Ze werkt keihard, maar mist steeds de kern. Inzet is niet hetzelfde als afstemming. Over luisteren, verwachtingen en waarom harder werken niet altijd de oplossing is.

De eerste editie van Vrij aan de Lijn. Waarom een business coach over paarden schrijft en wat dat met leiderschap te maken heeft.